Szczawno Zdrój
 
Burmistrz Miasta: Marek Fedoruk (2 kadencja)
 
tel. 74 849 39 16
 
Urząd Miejski Szczawno-Zdrój
Adres: Tadeusza Kościuszki 17, 58-310 Szczawno-Zdrój
Telefon: 74 849 39 16
 
Szczawno-Zdrój (niem. Bad Salzbrunn) – miasto uzdrowiskowe w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, położone w Górach Wałbrzyskich (Sudety Środkowe), leżące na Dolnym Śląsku.
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa wałbrzyskiego. Według danych z 31 marca 2011 r. miasto miało 5926 mieszkańców
 
Historia
 
Pierwsza wzmianka o wtedy jeszcze wsi książęcej została zawarta w 1221[15], w „Księdze Henrykowskiej” (dokument Henryka I Brodatego). Od końca XIV wieku włączono ją do dóbr zamku Książ[15]. Losy wsi zmieniały się wraz z dziejami zamku. W 1392, po śmierci ks. Agnieszki, żony Bolka II, Szczawno przeszło w ręce króla czeskiego Wacława. W 1410 wykupił je Janko z Chociemic z rąk braci Conrada i Albrechta Salzbornów. Od 1464 Szczawno wraz z Książem ponownie przechodzi w ręce króla czeskiego
 
Zabytki
  • historyczne założenie urbanistyczne, z XIII-XIX w./XX w.
  • zespół zabudowań zdrojowych, z l. 1822-1894:
  • pawilon handlowy
  • teatr zdrojowy
  • klub kuracjusza
  • „Biała Sala”
  • pijalnia wód
  • hala spacerowa
  • muszla koncertowa
  • altana nad źródłem
  • park „Szwedzki”, ul. Spacerowa-Nizinna, z pierwszej ćw. XX w.
  • wieża widokowa na Wzgórzu Gedymina, z 1822 r.
  • willa, ul. Kolejowa 8, z 1901 r.
  • hotel zdrojowy „Grand Hotel”, obecnie Sanatorium Uzdrowiskowe nr 1 – „Dom Zdrojowy im. dr J. Górskiego”, z l. 1908-11: ogród, ogrodzenie metalowe, wybudowany przez Jana Henryka XV Hochberga, księcia von Pless jako „Grand Hotel”, duży wkład do aranżacji wystroju wnętrz obiektu wniosła była jego żona, Maria Teresa Oliwia Hochberg von Pless, zwana księżną Daisy; w kilka lat później został przemianowany na Dwór Śląski – Kurhotel Schlesische Hof (1935-1945); był inspiracją dla architektów sopockiego Grand Hotelu, m.in. gościł Winstona Churchilla, ul. Kolejowa 14
  • pawilon usługowo-handlowy, drewniany, ul. Kościuszki 50, z 1935 r.
  • dawny pensjonat „Preussischer Zepter” z drugiej poł. XIX w., obecnie dom mieszkalno-handlowy, ul. Kościuszki 14,
  • dawny pensjonat „Dom Nauczycielek” z XIX w./XX w., obecnie szkoła sanatoryjna, ul. Ogrodowa 5,
  • dawny pensjonat „Posthof”, z poł. XIX w, obecnie biura, ul. Ratuszowa 1-2.
  • zakład kąpielowy „Łazienki Luizy”, ul. Sienkiewicza 1, z l. 1901-02, 1938 r.
  • dawny pensjonat „Kynast”, obecnie sanatorium „Zuch”, ul. Sienkiewicza 10, z drugiej poł. XIX w.
  • dom, ul. Sienkiewicza 44, z XVIII w.
  • willa, obecnie sanatorium „Dąbrówka”, ul. Wojska Polskiego 5, z 1904 r.
  • dawny pensjonat „Sans Souci”, ul. Wojska Polskiego 6, z 1891 r.
  • stajnia straży pożarnej, murowano-szachulcowa, ul. Nizinna, z 1913 r.
 
Powód zgłoszenia komentarza:
Przepisz kod z obrazka:
Zamknij okno